Το πρωί το άνοιγμα ενός υπολογιστή πρόβαλε αυτό που όλοι περίμεναν δυστυχώς πως θα διαβάσουν. Το θάνατο της Γωγώς Μαστροκώστα που όλοι συμπαθούσαεμ όλοι αγαπούσαμε κια όλοι σκεφτόμαστα: Τι κρίμα! Όχι η Γωγώ ρε γαμώτο” με΄σα σε αυτό την οδύνη που με τα κοντινά μας πρόσωπα εκφράζαμε, συναντήσαμε όπως σε κάθε πένθιμη στιγμή, την ανθώπινη κσηράδα, και αναισθησία μπροστά το στιγμιαίο κέρδος πάνω στο χαμό μάλιστα ενός ανθρώπου. Μπροστά στην..ταχυτητα, την τεμπελιά κια το κέρδος τα κανάλια επιστρατεύουν την υπερβολή κια άσχετους να μιλούν δωρεάν επί παντώς ακόμα κια για το θάνατο. Μια λαμπερή γυναίκα καλοκάρδη (που δεν θα είχε και σημασία για μας αν δεν ήταν) έφυγε σε μια ηλικία που θα μπορούσε να χαρεί πολλά πράγματα βακόμα και κυρίως την κόρη της Βικτώρια Δέλλα.
Η ανάγκη για σοβαρότητα στα ελληνικά ΜΜΕ
Στερούνται ευαισθησίας, συναισθάματος και αυτό είναι διπλά απογοητευτικό γιατί άνθρωποι είναι κι αυτοί που εργάζονται και κυρίως διοικούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Απευθύνονται σε ανθρώπους. Τελικά, πάντα μεσολαβεί η…τύφλωση! Δεν βλέπουν τίποτα μπροστά στο “κάνουμε τσάμπα τη δουλειά μας”. Ο θεατής είναι το κορόιδο που τρώει αμάσητο την κοτσάνα που θα πει ο οποισδήποτε άσχετος με θέματα όπως ο καρκίνος της Γωγώς Μαστροκώστα στην προκειμένη. Όλοι φοβούνται μήπως ο ανταγωνιστής διευθυντής στο αντίπαλο κανάλι κάνει μεγαλύτερο σόου με τι; Με το…θανατο κυρίες και κύριοι.
Δεν έχουμε ελπίδα διαφυγής, δεν έχουμε ελπίδα ν’ αλλαξουμε την..τάση και κυρίως τα..ένστακτα των συνανθρώπων μας. Φυσικά και δεν το αναφέρουμε για να δείξουμε καλύτεροι. Προσπαθούμε και μεις να επιβιώσουμε ακροβατώντας ανάμεσα στο σωστό και το εντυπωσιακό. όπμως αν εμείς δεν βάζουμε φρένο στην κριτική μας αναικανότητα, τότε ποις θα βάλει; Δεν ελπίζουμε ν’ αλλάξουμε κάτι. Απλά λέμε τον πόνο μας.
Και από την άλλη βλέπουμε πόσο καθαρό βλέπουν μικρά παιδιά. Πόσο ισχυρή κρίση έχουν. Πόσο καθαρά βλέπουν…λες και όσο μεγαλώνουμε τυφλώνεται και η συνείδηση των μ.μ.ε. και η ηθική και η αντίληψη. Η κόρη του Τραιννού Δέλλα και της Γωγώς Μαστροκώστα, πριν θάψει τη μητέρα της καν, είχε τη δύναμη, είχε την διάθεση, να στρέψει τον ανυπόφορο πόνο στο να προσφέρει ελπίδα στις γυναίκες. Να πα΄ρει από τον φόβο που με αφορμή τον χαμό της ητέρας της τα μ.μ.ε. γέμισαν κάθε Ελληνίδα. Η Βικτώραι Δέλλα έξω από τον Ευαγγελισμό δεν στάθηκε στον οδυρμό, δεν είχε ανα΄γκη να κλέψει δημόσια. Ένοιωσε την ανάγκη να βοηθήσει με την σκληρή εμπερία των μόλις 16 ετών της, τις άλλες γυναίκες. Ένα κορίτσι έφηβο πήρε δύναμη να ζήσει χωρίς τη μητέρα της βοηθώντας άλλες μανάδες.
Τι είπε η Βικτώρια Δέλλα στις κάμερες; Τι μαθήμα ηθικής τους έδωσε; Τι μαθήματ δημοσιογραφίας…που μάλλον δεν πρέοκειται να μάθουν ποτέ;
Ενώ όλοι μας παγώσαμε στο άκουσμα της είδησης και νιώσαμε αυτό το αυθόρμητο, ανθρώπινο σφίξιμο για μια γυναίκα που έφυγε νωρίς, η ελληνική τηλεόραση πάτησε αμέσως το κουμπί της υπερβολής. Στο βωμό της τηλεθέασης και του εύκολου εντυπωσιασμού, επιστρατεύτηκαν πάλι οι γνωστοί «παντογνώστες» των πάνελ για να σχολιάσουν με περισπούδαστο ύφος μια ιατρική τραγωδία, μετατρέποντας τον πόνο σε φτηνό σόου.
Και κάπου εκεί, εμφανίστηκε ένα έφηβο κορίτσι για να βάλει τα γυαλιά σε ολόκληρη τη μιντιακή βιομηχανία. Η κόρη της, πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσει την απώλεια, στάθηκε απέναντι στα μικρόφωνα όχι για να μοιραστεί τον θρήνο της, αλλά για να προστατεύσει την κοινωνία. Έβαλε ένα εμφατικό «στοπ» στην τρομοκρατία των ΜΜΕ, ζητώντας τους να σταματήσουν να σκορπούν τον πανικό στις υπόλοιπες γυναίκες που παλεύουν εκεί έξω.
Εκεί που οι έμπειροι διευθυντές ειδήσεων τυφλώθηκαν από το κυνήγι του κέρδους, η καθαρή ματιά ενός παιδιού παρέδωσε ένα ανεκτίμητο μάθημα δεοντολογίας. Μόνο που για να το καταλάβουν αυτό στα τηλεοπτικά πλατό, χρειάζεται κάτι που δεν αγοράζεται με τα νούμερα τηλεθέασης: Ανθρώπινη συνείδηση.
Η κληρονομιά της Γωγώς Μαστροκώστα είναι η δύναμη της κόρης της
(Εδώ κάντε το δικό σας κλείσιμο. Συνδέστε την αλύγιστη προσωπικότητα που είχε η Γωγώ Μαστροκώστα με το γεγονός ότι μεγάλωσε μια κόρη που δεν λυγίζει μπροστά στις κάμερες και ξέρει να βάζει όρια).